De Subtiele Wereld (Energieën):

Hoe ons lichaam werkt met stroompulsen en hoe we de innerlijke dimmer ervaren.

Het woord ‘energie’ kan voor velen een wat ongemakkelijk of abstract onderwerp zijn. Van alles wat we in de buitenwereld ervaren, is energie waarschijnlijk het minst tastbare stukje. Toch weet ik zeker dat er momenten in je leven zijn geweest waarop je dit heel bewust hebt ervaren. Alleen gaven we er op dat moment vaak niet de juiste aandacht aan, of we waren ons er simpelweg niet van bewust wat we nu eigenlijk voelden. We gooien het dan al snel op een plotselinge 'moodswing', een gebrek aan slaap, of we denken: hè, wat gebeurde hier nu eigenlijk? Ik zal wel een te laag suikergehalte hebben.

Voor we dieper in deze materie duiken, wil ik het hele concept van energie eerst volledig tastbaar en nuchter maken. In de medische wereld maakt men namelijk dagelijks gebruik van geavanceerde meetapparatuur die niets anders doet dan onze innerlijke signalen meten:

• De ECG (Hartfilmpje): Dit apparaat meet niet het geluid dat je hart maakt, maar registreert de flinterdunne elektrische stroompjes die ervoor zorgen dat de hartspier samentrekt.
• De EEG (Hersenfilmpje): Met sensoren op het hoofd meet deze techniek de voortdurende elektrische activiteit en pulsen in onze hersenen.
• De EMG: Een methode die specifiek de elektrische activiteit van onze spieren en de geleiding van onze zenuwen doormeet.
• De ABR: Een techniek waarbij een klikgeluidje in het oor wordt gemaakt, waarna de computer meet hoe dat geluid als een minuscuul elektrisch stroompje via de gehoorzenuw naar de hersenstam reist.

Biologie was vroeger niet mijn sterkste vak en ik heb het internet moeten raadplegen om deze details op een rij te zetten. Maar ik vond het ontzettend belangrijk om hier te vermelden. Energie wordt door velen soms als 'hocus pocus' gezien, maar deze medische feiten laten onomstotelijk zien dat ons biologische lichaam puur functioneert op stroompulsen en signalen. We zijn in wezen een prachtig afgestelde, biologische computer. 

Mijn eigen ervaring: Achter iemand staan

We hebben het allemaal weleens meegemaakt: er staat iemand achter je. Of dat nu in de rij van de supermarkt is, in een klaslokaal, of achter je bureaustoel op kantoor.

Laat ik een voorbeeld delen uit mijn eigen praktijk als ICT-beheerder. Jaren geleden, toen ik zelf nog in mijn minder bewuste, opgejaagde en ongeduldige jaren zat, merkte ik dit fenomeen al op. Als iemand mij belde met een computerprobleem, liep ik naar de werkplek toe. Terwijl die persoon nog snel de laatste zinnen van een e-mail probeerde af te maken, ging ik schuin achter de bureaustoel staan. Ik zei niets en dacht dat ik 'geduldig' aan het wachten was. De computergebruiker had mij nog niet eens gehoord of gezien, maar ik merkte op dat diegene door mijn aanwezigheid plotseling onrustig en lichtelijk geïrriteerd raakte. Er werden plotseling typfouten gemaakt en de handelingen haperden. Mijn opgejaagde stroom sprong onbewust over op de ander.

Als ik die situatie vergelijk met hoe ik er nu sta, is de buitenwereld nog exact hetzelfde: ik loop naar de werkplek en ga rustig schuin achter de persoon staan wachten tot ik de werkzaamheden kan onderbreken. Maar door de innerlijke rust die ik nu uitstraal, gebeurt er iets magisch: mensen worden juist rustig, zelfs als het even flink tegenzit. Mensen bellen mij meestal niet voor niets; de computer doet niet wat hij moet doen en het innerlijke kookwekkertje staat bij hen vaak al op ontploffen.

Dit is het mooiste bewijs van de subtiele wereld: wanneer je zelf innerlijke rust hebt en De Pauze goed weet te gebruiken, kan jouw houding en uitstraling de rust bieden die de ander nodig heeft om te kalmeren. Gary Zukav en Michael Singer omschrijven dit prachtig: we stralen allemaal een bepaalde frequentie uit. Zie het als een liedje met specifieke tonen waar je vanzelf rustig van wordt. Je hoeft er niets voor te doen, alleen maar te zijn.

Tegenwoordig laat ik mensen bij een computerstoring vaak eerst even lekker hun hart luchten. Ik hoef hun frustratie niet op te lossen; ik hoef er alleen maar voor ze te zijn. Door op zo'n moment simpelweg in De Pauze te stappen, open en bewust te blijven van wat ik zie en voel, straal ik een natuurlijke rust uit. Mensen voelen die stabiele frequentie en bedaren daardoor bijna altijd vanzelf. Het is een prachtige wisselwerking: door er onbaatzuchtig in pure rust voor de ander te zijn, open ik onbewust de deuren van mijn eigen binnenwereld, waardoor mijn eigen frequentie in de loop van de tijd als vanzelf mee omhoog beweegt.

Dit lukt echter alleen als je jezelf niet laat vangen door hun lagere, hectische energie. Doe je dat wel? Dan word je als een boom in een woeste rivier meegesleurd en neem je hun stress en problemen volledig in jouw eigen systeem over. Door De Pauze toe te passen, laat je de energie die zij uitstralen simpelweg door je heen gaan. Het is hún storm, hún moment waar ze op dat moment de controle even over kwijt zijn.

Wanneer er zo iemand voor me staat, voel ik die intense energie natuurlijk ook binnenkomen. Ik merk dan direct dat er vanuit mijn buikregio iets herkenbaars naar boven wil komen. Op dat exacte moment pas ik De Pauze toe: ik ontspan, laat de energie passeren en reageer pas daarna vanuit rust. Het is een prachtig proces om te voelen wat er allemaal door je heen kan stromen, zolang je er maar bewust naar kijkt zonder er direct iets mee te moeten doen.

De dimmer in de supermarkt

Laat ik nog een alledaags voorbeeld geven: de supermarkt. Stel je voor, je bent aan het winkelen en het is een stuk drukker dan normaal. Er is maar één kassa open. De rij wordt snel langer en de mensen om je heen beginnen zachtjes te grommen en te mopperen.

In mijn vroegere jaren merkte ik in zo'n situatie direct dat ik gejaagd werd. Mijn humeur zakte weg; oftewel, mijn innerlijke dimmer werd door de omgeving omlaag gedimd. Ik liet me volledig vangen door de groepsfrequentie en was in mijn hoofd al bezig met vluchten of mezelf verstoppen. Omdat ik deze situaties niet prettig vond, vermeed ik ze liever. Maar door mijn eigen gejaagdheid droeg ik onbewust bij aan de onrust: de frequentie van de hele groep werd alleen maar lager en het geknor in de rij alleen maar hoger.

Als mij deze situatie tegenwoordig overkomt, werkt het anders. Zodra ik de zwaardere, gejaagde energie van de mensen om me heen voel, pas ik De Pauze toe en laat ik die stroom door me heen gaan. Ik voelde me goed vóór het winkelen, en dus kies ik er bewust voor om me ook goed en stabiel te blijven voelen tijdens het wachten in die onrustige rij. Als je in zo'n situatie goed blijft letten op wat er in je gebeurt en je kiest ervoor om je anders te uiten, zul je een verschuiving gaan opmerken: jouw stabiele, rustige aanwezigheid begint de omgeving heel subtiel te herstellen. 

Waarom we spreken over 'frequentie'

We stralen allemaal energie uit, en die trilling noemen we onze frequentie. Wanneer we ter wereld komen, dragen we de hoogste, meest pure frequentie al in ons mee. Ons innerlijke huis staat wagenwijd open; de ramen en deuren laten alles onbevangen doorstromen. Maar naarmate we opgroeien, maken we van alles mee. Door tegenslagen, pijnlijke momenten of situaties waarin we simpelweg niet willen accepteren hoe de wereld om ons heen zich gedraagt, beginnen we onbewust die deuren en ramen te sluiten. We bouwen muren om onszelf te beschermen, maar daarmee knijpen we ook onze eigen stroom af.

Het doel van ons leven en het vergaren van bewustzijn is dan ook niet om een 'nieuwe' of 'betere' frequentie te bereiken. Het gaat erom dat we die gesloten rolluiken stap voor stap weer durven te openen. Elke keer dat je met behulp van De Pauze bewust blijft tijdens een moeilijk moment, open je weer een venster. Je frequentie wordt bepaald door de mate van bewustheid die je gaandeweg terugvindt. Je neemt de subtiele zaken om je heen weer meer waar en laat de groei over aan de anderen, zonder je er meteen mee te bemoeien of door gehinderd te raken. Je kijkt weer met open ogen én met een open hart naar de ander toe.

De hoogste frequentie is onvoorwaardelijke liefde

Ik gebruik hier bewust het woord frequentie in plaats van intensiteit. Het is namelijk niet zo dat mijn energie in de rij van de supermarkt groter, harder of intenser wordt om zo alle andere energieën met brute kracht te verdrijven. Nee, het gaat om de kwaliteit van de trilling. En de allerhoogste frequentie die we weer in onszelf kunnen openzetten, is die van onvoorwaardelijke liefde.

Laat ik heel duidelijk zijn: als ik spreek over liefde, dan heb ik het niet over een kus, een knuffel of een romantische relatie (hoewel die daar natuurlijk een prachtige vorm van kunnen zijn). De liefde waar ik over praat, is het geduld hebben om iemand te zien groeien, ook al weet je dat het in jouw ogen beter, sneller of efficiënter kan. Het betekent dat je er onvoorwaardelijk voor de ander bent op het moment dat ze je écht nodig hebben. Het betekent dat je naar ze luistert wanneer ze dat wensen, zonder meteen een oordeel of mening klaar te hebben. Het is het accepteren en vergeven van de daden van een ander, omdat je diep vanbinnen begrijpt dat dit hún specifieke punt is waar nog van geleerd dient te worden.

Denk bijvoorbeeld aan een tragisch auto-ongeluk waarbij een kind betrokken is. De buitenwereld staat direct klaar met een hard oordeel over de bestuurder, zonder dat de werkelijke situatie of de toedracht bekend is. Onvoorwaardelijke liefde veroordeelt niet. Zij accepteert de realiteit van het leermoment—hoe pijnlijk of onbegrijpelijk deze ook is—en helpt simpelweg daar waar hulp gewenst is. Dit is onbaatzuchtig leven: de medemens laten groeien en ondersteunen zonder een 'dankjewel', een tegenprestatie of een beloning te verwachten. Gewoon puur genieten van de ervaring en het waarnemen op zich.

De energie in onze handen waarnemen

Onze handen zijn fantastische, natuurlijke geleiders van deze subtiele energie. Wellicht heb je dit weleens ervaren, en zo niet, dan is het ontzettend leuk om hier nu eens onbevangen mee te gaan oefenen.

Klap maar eens een paar keer in je handen—voor sommigen is dit net even nodig om de energie te activeren—dat hoeft helemaal niet lang of hard. Beweeg je handpalm daarna heel rustig en langzaam vlak boven je eigen lichaam (bijvoorbeeld over je arm, je been, je buik of je hoofd) zonder de huid daadwerkelijk aan te raken. Als je heel goed oplet, zul je merken dat er specifieke plekken zijn die ineens aanvoelen alsof er een magneetje tussen je hand en je lichaam zit. Er ontstaat een subtiele aantrekkingskracht of een lichte tinteling. Je kunt ook merken dat je een soort hartslag voelt op die plek, of dat het voelt alsof er heel lichtjes iets tegen je hand of de plek op je lichaam duwt.

Beweeg je je hand weer verder, dan neemt die magnetische aantrekking weer af. Ga dan nog eens bewust terug naar die specifieke plek om te kijken of je het opnieuw kunt waarnemen. Mocht je de eerste keren helemaal niets waarnemen, laat je dan vooral niet ontmoedigen. Alles heeft tijd nodig, of het komt simpelweg wanneer de tijd er rijp voor is. We lopen onszelf met ons verstand vaak in de weg, en juist die subtiele momenten van twijfel kunnen de waarneming blokkeren. Vergeet dat niet.

Die plek in je lichaam vraagt op dat moment om pure aandacht. Misschien is het een spier die vastzit, of een energetische blokkade waar een oude emotionele knoop zich bevindt; iets dat op dat moment simpelweg uit balans is. En het mooie is: we hoeven niet eens direct met ons hoofd te begrijpen wat het precies is. Alles wat we waarnemen in het leven—of het nu een schreeuwende man op straat is, een fysiek wondje, of een energetische knoop onder je handpalm—heeft in de eerste plaats pure, open aandacht nodig. Vaak is het feit dat jij de blokkade alleen maar rustig waarneemt al voldoende om een diepe verlichting in gang te zetten.

Zie het dan ook niet als een verplichte taak, maar als een mooie manier om af en toe eens speels contact te maken met je lichaam. Telkens wanneer je zo’n moment van rust pakt, help je je bewustzijn om ook op dit subtiele niveau steeds meer te gaan waarnemen.

Aan het begin van deze reeks artikelen vertelde ik al dat ik me een aantal jaren geleden absoluut niet had kunnen inbeelden hoe onmetelijk omvangrijk bewustzijn eigenlijk is. Zelfs nu, met alle lessen die ik al heb mogen ervaren, weet ik dat er in de toekomst nóg meer waargenomen zal gaan worden.

Onthoud hierbij altijd één gouden regel: we hoeven een ervaring niet te begrijpen om hem te kunnen waarnemen. Het gaat juist vaak mis op het moment dat we het wél willen begrijpen. Op dat exacte moment springen onze hersenen namelijk aan, en de hersenen kunnen nu eenmaal niets anders doen dan oude mappen en herinneringen uit het verleden opengooien. Maar energie laat zich niet vangen in mappen uit het verleden. Het is er gewoon, in het Hier en Nu. Geniet van de ervaringen, vertrouw op je innerlijke dimmer en ervaar de subtiele wereld met een open en onbevangen blik.

Met warme groet,

Johnny